Κυρία Πέρσα. Ετών εξήντα έξι. Έτσι λέει τουλάχιστον. Ποια είμαι εγώ να την αμφισβητήσω. Ότι πει η κυρία Πέρσα μας. Βρωμοθήλυκο η κόρη του κυρ Σπύρου; Ναι, σαφώς ! Όλα τα ξέρει η κάμερα της γειτονιάς. Βαμμένο μαλλί, ξέρεις,  αυτό το κομοδινί, κάτι μεταξύ κομοδίνου, μελιτζάνας και λευκού σαν χιόνι στις ρίζες.

     Και τώρα που είπα ρίζες… ρίζες βγάζει πάνω στον τσιμεντόλιθο του φράχτη ο πισινός της. Δεν της έχει μείνει φουστάνι όρθιο απ’ το τρίψιμο μέχρι να νυχτώσει, ποιος μπαίνει, ποιος βγαίνει απ’ όλη την πολυκατοικία. Πόσα να προλάβει να δει;

     Άμα σου λέει η Πέρσα ότι η παντρεμένη στον τρίτο είναι παστρικιά, εσύ πρέπει να συμφωνήσεις. Για κότησε να μην πεις “ναι, κυρά Πέρσα”. Θα σου μπάσει ούλους τους διάολους που θα ‘ρθουν στο σκατωμένο κεφάλι της. Άσε δε, χαρά που κάνει για τον γιο της κυρά Διαμαντούλας. Είναι παίδαρος το παλικάρι. Μα δεν τση μιλεί από τότες που της είπε « Θα σε φάνε τα φίδια νύχτα μέρα, κυρά Πέρσα αυτού απάνου!»

Η κυρά Πέρσα δεν του ξαναμίλησε, αλλά πήρε την εκδίκησή  της. Χασισέμπορα τον ανεβάζει, αλήτη τον κατεβάζει. Καλή κουβέντα σε άνθρωπο δε λέει. Μην ανοίξει το ρημάδι της, χάθηκες. Μα εγώ τη συμπονώ. Μαγκούφα έμεινε απ’ όταν πέθανε η μάνα της. Σάλεψε και παραμιλάει.

     «Καλημέρα κυρά Πέρσα, υπέροχα τα μαλλιά σας» λέω κάθε μέρα, σαν την απαντώ στο καντούνι. Μη και γλιτώσω τσι κατάρες.

     «Γεια σου κούκλα μου» μου λέει, «Να σε χαρώ».

     «Γεια σου και σε, κυρά Πέρσα» λέω με την ψυχή στο στόμα.

     «Δεν πας μέσα μην πουντιάσεις και σε κόψει το κρύο», λέω ευγενικά «και τι θ΄ απογίνουμε χωρίς τις κατάρες σου», μουρμουρίζω.

    «Δίκιο έχεις κόρη μου. Όλοι με βρίζουν. Εσέ που μου μιλείς σωστά, θα σ’ ακούσω. Να προσέχεις κι εσύ κυρά μου» απαντά «κι έλα να σε φιλέψω…»

     Ντράπηκα εγώ, να και στα μούτρα μου ρίχνω τη μούντζα, φάσκελο κεφαλονίτικο, που ήθελα να κάνω την καλή και τώρα θα πάω από δηλητηρίαση.

     Βαδίζω στο σκαλοπάτι και μπαίνω μέσα. Νοικοκυρά η κυρά Πέρσα, το σπίτι λάμπει. Μου κόπηκε η ανάσα. Το δικό μου μες στη βρώμα και στη σκόνη. Κατάλαβε τη σκέψη μου.

     «Πότε προκάνω κόρη μου;» είπε θλιμμένη. «Να, δες…»

Στη σερβάντα της, αστραφτερή από καθαριότητα, η κυρά Πέρσα είχε κορνίζες. 

    «Ο άντρας μου… τον έχασα στα είκοσι πέντε. Μαζί από τα δεκαεφτά… και οι δυο μας κόρες με το γιο μου… τσου πήρε όλους ο χάρος. Πάνε σαράντα δύο χρόνια… μια βόλτα με τη βάρκα, μια αντάρα, πνίγηκαν όλοι… Δεν κοιμάμαι κόρη μου τις νύχτες. Βλέπω τη θάλασσα, φουρτούνα να καταπίνει τη ζωή μου. Κάνω δουλειές. Τυχερή αν κλείσω τα μάτια τρεις ώρες την ημέρα. Τα υπόλοιπα τα ξέρεις…»

     Δάκρυα και λυγμός μαζί. Όχι της Πέρσας… στέρεψαν. Δικά μου.

    «Φεύγω κυρά Πέρσα, θα ξανάρθω αύριο».

    “Τη χάσαμε απ’ τον φράχτη”,  μουρμούριζαν οι καρακάξες, μα σαν με είδαν με το πιάτο ν’ ανοίγω το πορτόνι, κόπηκε μεμιάς η λαλιά τους.

    «Ελάτε…» είπα, «να πούμε μια καλησπέρα», κοιτώντας τες με νόημα.

     Η κυρά Πέρσα καθισμένη, περιποιημένη, δίπλα από τις κορνίζες της για συντροφιά. Μπα, κι ο γιος της κυρά Διαμαντούλας; Μαζί μ’ ένα κουτί λουκούμια, κόκκινα με αμύγδαλο.

     «Καλώς τον λεβέντη της γειτονιάς μας», του είπε ψιθυριστά με ντροπή η κυρά Πέρσα.

«Καλώς σε βρήκαμε γειτόνισσα!»

     Η αγκαλιά  είναι ζεστή και πάντα περιμένει, ανθρώπους που τη μοίρα τους δεν ξέρεις για να κρένεις. _

Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Λογοτέχνιδα
Αρθρογράφος