Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2024
12.5 C
Argostoli

kefaloniastatus@gmail.com

Εφημερεύοντα Φαρμακεία

spot_img

ΜΕΝΟΥ / ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Ευαγγελία Αλιβιζάτου: “Η ζωή της Κατερίνας”

Γράφει η Εύα Αλιβιζάτου

Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν την άποψη των αρθρογράφων τους και όχι κατά ανάγκη του kefaloniastatus.gr

Η Κατερίνα ευχόταν να ζήσει… Ευχόταν να προλάβει την κόρη της, να την δει να βαφτίζεται τουλάχιστον. Τίποτα δεν θ’ άλλαζε τις σκέψεις της. Ήξερε ότι δεν θα της άνηκε, ότι απλά θα ήταν μαμά για λίγο.

   Ήταν μία αόρατη συμφωνία και το μωρό ήταν μέρος της. Η ασθένεια, ο καρκίνος, που εκδηλώθηκε στη διάρκεια της εγκυμοσύνης της, για την ακρίβεια έναν μήνα πριν γεννηθεί το μωρό της, ήταν στη δική της ζωή τώρα πια και η χαρά θα γινόταν λύπη και η λύπη θα γινόταν πένθος. Η μικρή όμως έπρεπε να ζήσει.

   Ζωή! Ζωή θα τη βάφτιζε! Έτσι θα ήξερε ότι χάνοντας τη δική της, θα έχει ζωή το παιδί της.

     «Θα τη βαφτίσεις εσύ. Πάει και τέλειωσε!», είπε μια μέρα στην αδελφή της. 

     «Θα παλέψεις την άσθενειά σου κι εγώ θα μεγαλώσω το κορίτσι σου σαν δικό μου, αλλά η κόρη σου θα πρέπει να μάθει την αλήθεια, μόνο έτσι. Θα μάθει ότι εσύ είσαι η μητέρα της! Αρκεί που είναι ο πατέρας της στην εξορία!», επέμεινε η Μυρτώ.

   Ο πατέρας της σκέφτηκε η Κατερίνα. Ο άντρας της, ο Στέλιος.

     «Αν πότε γυρίσει από τη Γυάρο, να του πείτε, Μυρτώ, ότι πολέμησα και για τους δυο. Να του πείτε ότι θέλω η κόρη μας να σπουδάσει».

   Ο Στέλιος αντιφρονούντας, το 1969 μεταφέρθηκε από την Μυτιλήνη στη Γυάρο, από το καθεστώς της δικτατορίας. Ήταν τραγικό για την οικογένειά τους. Δεν πρόλαβαν να χαρούν τον γάμο τους και την εγκυμοσύνη της. Εξορίστηκε με άλλους ομοϊδεάτες, χωρίς κανείς ποτέ να ξέρει αν θα τελειώσει αυτό, αλλά και αν θα γύριζε ποτέ πίσω.

   Η μία τρικυμία πίσω απ’ την άλλη στη ζωή της Κατερίνας, μα δεν το έβαλε κάτω. Δούλευε στο κατάστημα με υφάσματα του γαμπρού της, με υπομονή, με αντοχή, μέχρι που έφτασε ημέρα της γέννας. Η μέρα που η κόρη της ήρθε στον κόσμο.

   Η γυναίκα δεν δέχτηκε να κάνει καμία θεραπεία στην ασθένεια της, προκειμένου να γεννήσει υγιές το παιδί της, και τα κατάφερε. Η κόρη της ήταν ένα υπέροχο στρουμπουλό μωρό.

     «Τουλάχιστον σε κρατώ στην αγκαλιά μου», της ψιθύρισε.

   Το επόμενο διάστημα η Κατερίνα πάλευε μεταξύ ζωής και θανάτου. Ο καιρός περνούσε με τις δυνάμεις της να την εγκαταλείπουν.

Ήταν στιγμές που το μωρό ήταν στην αγκαλιά της και φοβόταν μην της πέσει, στιγμές που το δάκρυ έκαιγε το κορμί της και λυγμοί την συντάραζαν.

   Στη βάπτιση της Ζωής ήταν χωρίς μαλλιά, μ’ ένα καπέλο κι ένα μαντήλι να ανεμίζει στο κεφάλι της, μα… υπέροχη στο μπλε ρουά φόρεμα της. Ήταν η ομορφότερη μέρα του κόσμου.

   Η Ζωή ήξερε ότι η μαμά της ήταν άρρωστη και μεγάλωνε με τη θεία και το θείο που δεν είχαν παιδιά. Την φρόντιζαν με αγάπη και ηρεμία, ακόμη κι όταν απόκτησαν λίγο μετά, το δικό τους αγοράκι, τον Αλέξανδρο. Δεν τα ξεχώρισαν ποτέ τους κι αυτό έμεινε στο μυαλό της έφηβης πια Ζωής για πάντα.

   Καθημερινά την πήγαιναν στο μνήμα της μαμάς της και σαν να ζούσε, της μιλούσε για όλα. Τα λουλούδια στον τάφο της Κατερίνας δεν έλειψαν ποτέ.

Χρόνια μετά…

   Η νεαρή έφηβη της πήγε την ομορφότερη ανθοδέσμη μ’ ένα σημείωμα.            

     ” Όμορφή μου Κατερίνα, καλή αντάμωση.

                                                 Ο Στέλιος σου και η κόρη σου, Ζωή”

   Το κορίτσι κρατούσε τον πατέρα της, προσπαθώντας να τον βοηθήσει στο αναπηρικό καροτσάκι που δύσκολα περνούσε ανάμεσα στους τάφους. Μα πάντα θα τα κατάφερναν, πάντα θα ήταν κοντά στην Κατερίνα της ψυχής τους, στην όμορφή τους Κατερίνα. _

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ